Jestem zawodową skrzypaczką i zawodową mamą Magdusi, Meli i Marcelka. Dwa lata temu moja 4 letnia wówczas, pierworodna córka Dusia zażyczyła sobie od Mikołaja...malutkie skrzypeczki. Początkowo czekałam aż jej przejdzie. Na próżno. Kiedy w końcu odkryła pod choinką wymarzony prezent, krzyknęła : "Jejku, ale ja musiałam być grzeczna w tym roku". Tak zaczęła się moja przygoda z uczeniem dzieci gry na skrzypcach. Tak też narodziła się moja wielka pasja - praca z dziećmi i ich rodzicami. W krótkim czasie do Dusi dołączyła Mela, a od kilku tygodni własne skrzypeczki ma też 2,5 letni Marceli. Zaczął od dokładnego obklejenia ich...psami. Wspólne granie, śpiewanie, tupanie, klaskanie, tańczenie i słuchanie przenika wszystko co robimy, ubarwiając naszą codzienność dźwiękami muzyki.  Stopniowo zaczęły dołączać do nas inne dzieci i tak narodziła się idea stworzenia zajęć. Zajęć dla wszystkich, którzy chcą bawiąc się razem z nami, odkrywać piękno muzyki i radość płynącą z obcowania z nią.

Pracuję w oparciu o znaną na całym świecie Metodę Języka Ojczystego (Metoda Suzuki), dlatego w centrum mojej uwagi jest zawsze dziecko i jego rodzic. Ja pełnię rolę przewodnika w naszej wspólnej podróży w głąb muzyki. Jestem przekonana , że edukacja muzyczna jest korzystna dla rozwoju każdego dziecka, a nauka gry na skrzypcach jest wspaniałym sposobem na wydobycie i rozwijanie drzemiących w nim możliwości. Dlatego - zgodnie z pedagogiką Schinischi Suzuki - na moje zajęcia zapraszam wszystkich chętnych, bo KAŻDE DZIECKO MOŻE NAUCZYĆ SIĘ GRAĆ

lekcje indywidualne raz w tygodniu 30 min. :

uczymy się prawidłowej postawy, trzymania skrzypiec, smyczka, świadomości własnego ciała, balansu,stopniowo opanowujemy kolejne piosenki. Mama lub tata czynnie uczestniczą w lekcji ucząc się konkretnych zabaw i ćwiczeń tak, by móc jak najefektywniej bawić się z dzieckiem w domu. Tempo pracy ZAWSZE dostosowuję do indywidualnych potrzeb każdego dziecka. Poznajemy też bliżej moich pomocników : myszkę smyczuszkę, malutką Angielkę, króliczka i wielu innych ( patrz ”rekwizyty” )

lekcje grupowe 2x w miesiącu :

Przede wszystkim świetnie się bawimy przy akompaniamencie pianina. A przy okazji: uczymy się współpracy i gry w zespole ( nawet, jeśli sami nie potrafimy jeszcze wiele zagrać ).Utrwalamy piosenki i rytmy. Ćwiczymy refleks, szybkość reakcji, koncentrację. Uczymy się słuchać siebie nawzajem, kształtujemy postawę wzajemnego szacunku i akceptacji. Pierwsze występy w ścisłym gronie kolegów i koleżanek( choćby samodzielne wyklaskanie rytmu ) dodają nam pewności siebie i przygotowują do większych publicznych wystąpień.

Nieodzownym elementem edukacji muzycznej jest nauka prezentowania swoich umiejętności na scenie. Koncerty w życzliwym gronie przyjaciół i rodziny bardzo nam w tym pomagają, dlatego organizuję je jak najczęściej.

- pobudzanie, uaktywnianie obu półkul mózgowych. Usprawnienie komunikacji nerwowej miedzy półkulami. Tworzą się nowe połączenia nerwowe. Ruchy naprzemienne angażują obie półkule.

- jednoczesna stymulacja zmysłów wzroku, słuchu, dotyku. Przekraczanie środkowej linii ciała

-analiza wzrokowo słuchowa – rozwój mowy, umiejętności pisania, komunikacji werbalnej, pisemnej, przez gesty

- rozwój słuchu muzycznego UMIEJĘTNOŚĆ MOŻLIWA DO WYKSZTAŁCENIA

- obcowanie z pięknem, uwrażliwianie na piękno, generowanie osobistych uczuć, wrażeń, pasji (prawa półkula)

- aktywizacja mięśni obojga oczu, rozwój całościowego przyjmowania informacji wzrokowej

- analiza słuchowa

- usprawnianie procesu obustronnej integracji ( stronność ), zręczności rąk i palców, wyczucie balansu ciała

- pobudzenie umysłu do myślenia abstrakcyjnego

- pobudzenie wyobraźni

- myślenie logiczne, zdolności matematyczne ( konieczność rozmieszczania dźwięków w czasie )

-systematyczne występy publiczne pozwalają na opanowanie umiejętności funkcjonowania w sytuacjach stresowych. Dając dziecku możliwość częstych występów publicznych z tak skomplikowaną czynnością jak gra na skrzypcach wyposażamy je w bagaż pozytywnych doświadczeń z którego będzie czerpać całe życie.

- pewność siebie, zadowolenie z siebie

- koncentracja

- poczucie własnej wartości

- radzenie sobie z emocjami, także przykrymi gdy coś nie wychodzi od razu

-  poczucie sukcesu, spełnienia

- umiejętność wyrażania siebie

- poczucie własnego ciała, kontrola nad nim

- umiejętność samooceny

- wytrwałość, dyscyplina

- doświadczenie systematycznej pracy i wartości jaką ona niesie

- doświadczenie współpracy z innymi, pracy zespołowej, szacunek dla innych

- przestrzeń dla rozwoju relacji rodzica z dzieckiem, WSPÓLNA PASJA

W 1998 roku ukończyłam Państwowe Liceum Muzyczne im. Z. Brzewskiego w Warszawie w klasie ś.p. prof. Mirosława Ławrynowicza. Pod jego kierunkiem rozpoczęłam studia na Akademii Muzycznej im.F.Chopina w Warszawie. Dyplom ukończenia studiów uzyskałam w roku 2003 pod kierunkiem prof. Jana Staniendy. W tym samym roku wygrałam stypendium na roczne studia podyplomowe w Guildhall School of Music w Londynie. Jako kameralistka zdobyłam m.in. I nagrodę oraz Grand Prix na Międzynarodowym Konkursie im. Pierre’a Lantier w Paryżu (1999), I nagrodę na Międzynarodowym Konkursie Muzyki Kameralnej im. Maxa Regera (1999), stypendium Rządu Północnej Austrii (2002). Jestem dwukrotną laureatką Konkursu Zespołów Kameralnych im. Grażyny Bacewicz w Łodzi (1995, 1996). Od 2003 roku współpracowałam z Polską Orkiestrą Radiową. Współpracuję z Orkiestrą Sinfonia Varsovia. Grając w zespołach kameralnych i symfonicznych miałam przyjemność pracować z takimi artystami jak Jan Krenz, Krystian Zimerman, Kurt Levin, Wolfgang Marschner, Jacek Kasprzyk, Jerzy Salwarowski, Grzegorz Nowak, Janusz Olejniczak, Mirosław Jacek Błaszczyk, Wojciech Rajski, Tadeusz Strugała, Bartłomiej Nizioł, Jan Stanienda.

Uczymy się systematyczności. Jesienią tworzylismy drzewo ćwiczeń. Każdy listek to jeden tydzień ćwiczenia. Zuchy przynosiły jeden kolorowy listek. Mistrzowie nawet kilka. Ten system bardzo zmobilizował...Rodziców

Dzielnie przygotowywaliśmy go ćwicząc nawet w Święta o czym świadczą wypalone świeczki. Mali i duzi spisali się fantastycznie. Jestem ze wszystkich bardzo dumna. Trafiliśmy nawet do lokalnej gazety...